##vedanta

ದೇಹವೇ ಆತ್ಮ ಎಂಬ ಅಜ್ಞಾನವು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಆತ್ಮ-ಅನಾತ್ಮ ವಿವೇಕದಿಂದ ಮಾತ್ರ ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಸಿದ್ಧಿಸುವ ಬಗೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಈ ಭಾಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಅನಾತ್ಮಗಳ ನಡುವಿನ ವಿಚಾರದ ಮೂಲಕ ಬುದ್ಧಿಯು ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನಿಂತ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶ್ರವಣ, ಯುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅನುಭವದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ನೈಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಇದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರವಚನವು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ನಾವು ಭಿನ್ನರು, ನಾವು ಶಾಶ್ವತ ಚೈತನ್ಯ ಎಂದು ಗುರುಗಳು ಸಾರಿದ್ದಾರೆ.

ಇಹಲೋಕ ಹಾಗೂ ಪರಲೋಕದ ಭೋಗಭಾಗ್ಯಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ದೇಹೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಅನಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಪಿತವೆಂದು ಗುರು-ಶಾಸ್ತ್ರ ಶ್ರವಣದ ವಿವೇಕದಿಂದ ಅರಿತು, ಅವುಗಳ ಮೇಲಿನ ‘ನಾನು-ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಲೇ ತಾನು ದೇಹ-ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸಂಗನಾದ ಚೈತನ್ಯ ಸಾಕ್ಷಿಸ್ವರೂಪನೆಂದು ನೆಲೆನಿಲ್ಲುವುದೇ ಜ್ಞಾನಿಯ ನಿಜವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ.

ದೇಹ, ಇಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಅಂತಃಕರಣಗಳು ಅನಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಅನಾತ್ಮವಾಗಿದ್ದು, ಇವುಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವ ಚೈತನ್ಯ ಸ್ವರೂಪವೇ ನಿತ್ಯವಾದ ಆತ್ಮವಾಗಿದೆ; ಈ ಆತ್ಮಾನಾತ್ಮ ವಿವೇಕದಿಂದ ಸ್ವಸ್ವರೂಪ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಿತಿಕ್ಷೆ ಉಂಟಾಗಿ, ಬಂಧನ ಹಾಗೂ ಮೋಕ್ಷಗಳೆರಡೂ ಅಂತಃಕರಣದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಷ್ಟೇ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆನಿಲ್ಲುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವಾಗಿದೆ.

ಈ ಪ್ರವಚನದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನ ಹಾಗೂ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು (ರಾಗ) ತೊರೆದು 'ಇಹಾಮುತ್ರಾರ್ಥ ಭೋಗ ವಿರಾಗ'ವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇಹ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಜಡ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಪಿತವಾಗಿದ್ದು, ಆತ್ಮ ಅಥವಾ ಚೈತನ್ಯವೇ ಇವುಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಶಾಶ್ವತ ಅಧಿಷ್ಠಾನವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರ ಶ್ರವಣ, ಮನನ ಮತ್ತು ನಿಧಿಧ್ಯಾಸನಗಳ ಮೂಲಕ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ದೇಹಾಭಿಮಾನ ತೊಲಗಿ ಪರಮಾರ್ಥಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ಮುಕ್ತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಾನವನು ಇಂದ್ರಿಯ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೇಹಗಳೇ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಅಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ತಾದಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ತೊರೆದು, ಸ್ವಯಂ ತಾನು ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅತೀತವಾದ ಸಾಕ್ಷಿ ಚೈತನ್ಯ ಮತ್ತು ಆನಂದ ಸ್ವರೂಪನೆಂದು ವಿವೇಕದ ಮೂಲಕ ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲಿನ ರಾಗ-ಆಸಕ್ತಿಗಳು ಕಳೆದು ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ನಿಷ್ಠೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.